Safari's als blauwdruk voor regeneratieve gastvrijheid
Regeneratief toerisme gaat verder dan duurzaamheid, en safari's laten zien hoe dat kan. Hotel School the Hague-student Emma Müller verkent waarom safari's een blauwdruk kunnen zijn voor luxe waarmee een hotel iets teruggeeft. Ze bespreekt verschuivingen in mentaliteit, natuurbehoud onder leiding van de gemeenschap en praktische maatregelen in lodges, van waterkringlopen tot zonne-energie.
Emma MüllerStudentVraag Emma naar dit gesprek
Een kort antwoord uit wat in deze aflevering gezegd is, met de letterlijke woorden en de minuut.
Emma Müller groeide op in de Verenigde Staten, China, Duitsland en Zuid-Afrika, en haar stages brachten haar in de Zuid-Afrikaanse luxe safari-industrie voordat ze in Frankfurt aan de slag ging. Ze studeert aan Hotelschool The Hague, richt zich op regeneratieve hospitality en helpt volgens de host een nieuwe minor in regenerative society vormgeven. In dit gesprek schetst ze hoe de safari een blauwdruk kan zijn voor regeneratieve hospitality: begin met een andere mindset, zet kleine stappen, sluit kringlopen samen met lokale gemeenschappen en wees open over je impact.
Succes meten aan meer dan RevPAR
Müller wil dat de hospitality succes opnieuw definieert. Hotels meten het meestal in RevPAR, bezetting en rendement. Zij zou daaraan toevoegen wat een hotel zijn gasten en de gemeenschap om zich heen geeft, en of het iets opbouwt dat blijft. De hospitality verbruikt enorm veel grondstoffen, merkt ze op, en kan niet eindeloos blijven nemen.
Een Green Key-certificaat zou volgens haar de standaard moeten zijn, maar het betekent alleen dat je minder schade doet, niet dat je eerder aangerichte schade goedmaakt. De eerste stap is een andere mindset: niet de vraag hoe je minder verbruikt, maar hoe je meer leven genereert, voor natuurbehoud en voor mensen. Daarna moeten er daden volgen, in kleine stappen in plaats van één groot plan dat vaak mislukt. Daar hoort ook een team bij dat begrijpt waarom het ertoe doet: alleen ga je sneller, maar blijvende verandering vraagt dat iedereen op één lijn zit.
Haar eigen kijk op service komt voort uit haar jeugd als third culture kid, altijd bezig zich aan te passen aan nieuwe scholen en nieuwe mensen. Gasten verlangen naar het gevoel ergens bij te horen op een plek die niet hun thuis is, zegt ze. In Zuid-Afrika heeft die vorm van gastvrijheid een naam: Ubuntu, een Zoeloewoord dat betekent ik ben omdat wij zijn, en dat zij vertaalt als compassie.
“Ik denk dat je een andere mindset moet hebben, want uiteindelijk moeten de daden het laten zien.”
Origineel (Engels)
“I think that you need to set or you need to have a shift in your mindset because in the end of the day, the actions need to show.”
Wat safarilodges nu al teruggeven
De safari-industrie is misschien de makkelijkste plek om te beginnen, stelt Müller, omdat lodges leven van natuurbehoud dat letterlijk voor de deur ligt. Haar belangrijkste voorbeeld is Londolozi en de Good Work Foundation die de lodge oprichtte. Die geeft natuurlessen aan kinderen op lokale basisscholen en heeft een academie voor trackers. Een groot deel van de kinderen die de lessen volgen, wil daarna tracker worden en bij de lodges werken.
Ze trok ook een paar dagen op met een antistropersteam in het Greater Kruger-gebied dat op plattelandsscholen lesgeeft over stroperij. Stropers komen soms uit lokale gemeenschappen zonder vast inkomen, legt ze uit, dus kinderen moeten begrijpen dat hun ouders zonder de dieren hun baan in de safari-industrie kunnen kwijtraken. Oudere generaties zijn moeilijker te bereiken, kinderen staan er juist voor open. Lodges zouden ook hun eigen personeel mee moeten nemen op game drives, voegt ze toe, want gasten merken welke lodges dat doen.
Haar favoriete praktijkvoorbeeld gaat over water. Een lodge vlak bij waar zij werkte, hield het waterverbruik nauwkeurig bij. Omdat het water van lokale gemeenschappen kwam, bouwde de lodge waterpunten en pompen, zodat die gemeenschappen toegang kregen tot dezelfde hoeveelheid. Energie is de volgende uitdaging: door load shedding valt de stroom uren per dag uit, veel lodges draaien dan op generatoren, en zij ziet zonnepanelen als de weg vooruit, ondanks de kosten.
“ze zorgden ervoor dat de lokale gemeenschappen eromheen toegang hadden tot precies dezelfde hoeveelheid water die werd afgenomen.”
Origineel (Engels)
“they made sure that that same amount of water that was taken, the local communities around them had access to.”
Luxe die opgaat in de natuur
Lodges passen zich aan, zegt ze. Oudere lodges worden omgebouwd om de luxe te bieden die inmiddels marktstandaard is, terwijl nieuwe en gerenoveerde lodges die luxe inpassen in het ecologische bewustzijn van hun omgeving. Hoogbouw zoals in Las Vegas hoef je niet te verwachten: de luxe is minimalistisch, nuchter en gaat op in de omgeving.
Tijd is de andere luxe. Een safari heeft geen haast, en dat laat ruimte voor persoonlijke momenten. Toen vrienden van een pasgetrouwd stel de lodge mailden om een verrassing te regelen, overlegde Müller met de ranger en zette ze midden in de bush een tafeltje neer met twee Bloody Mary's, de favoriete cocktail van het stel, en een handgeschreven brief van die vrienden. De bruid moest huilen, en twee weken later kwamen de vrienden zelf naar de lodge.
Als grote merken komen zonder lokale banden
Müller maakt zich zorgen over internationale ketens die de safarimarkt opgaan. Marriott opende er in 2023 zijn eerste lodge, in het gebied van de Masai Mara en de Serengeti in Kenia en Tanzania, en ook Four Seasons en andere merken zijn ingestapt. Ze vraagt zich af of sommige lodges op de juiste plek staan, bijvoorbeeld in de route van de grote migratie, en wijst erop dat deze merken geen banden hebben met lokale gemeenschappen of cultuur. Op hun website staat volgens haar geen woord over duurzaamheid of natuurbehoud. Omdat reizigers uit de Verenigde Staten, een grote doelgroep, kiezen voor merken die ze kennen, lopen lokale lodges risico.
Ze denkt niet dat je de merken kunt tegenhouden. Wel roept ze overheden in landen als Zuid-Afrika, Botswana, Tanzania en Kenia op om al vanaf het businessplan een plan voor toegevoegde waarde te eisen, in plaats van alleen minder schade. Aandacht in de media en reisbureaus die laten zien welke lodges echt impact hebben, kunnen ook helpen.
Voor hotels overal is haar advies: behandel duurzaamheid niet als een afvinklijstje en stel elke keuze ter discussie, van storytelling tot de inkoopketen. Het woord duurzaamheid is niet achterhaald, zegt ze, zolang je het kunt onderbouwen. In 2030 verwacht ze dat gasten hun persoonlijke host vragen waar een lodge actief aan werkt, en dat lodges naadloos opgaan in de natuur.
“Het is goed om te hebben, het is mooi om te hebben, maar je zou jezelf er niet meer mee moeten promoten.”
Origineel (Engels)
“It's good to have, it's a nice thing to have, but it shouldn't be something you're promoting yourself with anymore.”
Vragen die dit gesprek beantwoordt
Wat maakt hospitality regeneratief in plaats van duurzaam?
Volgens Emma Müller betekent duurzaamheid, inclusief certificaten als Green Key, vooral minder schade doen. Regeneratieve hospitality vraagt hoe een hotel meer leven kan genereren en meer kan teruggeven dan het neemt, voor de natuur en voor lokale gemeenschappen. Het begint met een andere mindset en gaat verder met kleine, consequente stappen die het hele team begrijpt.
Hoe geven safarilodges terug aan lokale gemeenschappen?
Müller noemt onder meer de Good Work Foundation van Londolozi, die lokale schoolkinderen natuurbehoud leert en trackers opleidt, antistropersteams die met plattelandsscholen werken, en een lodge die waterpunten en pompen bouwde zodat omliggende gemeenschappen toegang kregen tot dezelfde hoeveelheid water die de lodge gebruikte. Personeel meenemen op game drives vindt ze ook onmisbaar.
Wat zijn de risico's als grote hotelmerken safarilodges openen?
Volgens Müller hebben internationale merken vaak geen banden met lokale gemeenschappen en cultuur, bouwen ze soms op gevoelige plekken zoals de route van de grote migratie, en zeggen ze weinig over natuurbehoud. Omdat veel reizigers kiezen voor merken die ze kennen, kunnen lokale lodges het nakijken hebben. Ze wil dat overheden een plan voor toegevoegde waarde eisen voordat ze vergunningen of grond uitgeven.
Is een groen certificaat genoeg om een hotel regeneratief te noemen?
Niet volgens Müller. Een groen certificaat zou de standaard moeten zijn en is mooi meegenomen, maar het laat alleen zien dat een hotel minder schade doet. Hotels moeten stoppen zich ermee te promoten en elke keuze ter discussie stellen, van de inkoopketen tot storytelling, met de vraag welke positieve impact opweegt tegen wat ze nemen.
BELANGRIJKSTE INZICHTEN
Verschuif van duurzaam naar regeneratief
Begin met een verschuiving in mentaliteit: beoordeel succes niet langer alleen op RevPAR of bezetting en vraag je af hoe je hotel leven en langetermijnwaarde kan genereren voor lokale gemeenschappen. Geef prioriteit aan kleine, consistente stappen die op de lange termijn waarde voor de gemeenschap creëren.
Voer teruggeefcycli voor hulpbronnen in
Volg en sluit hulpbronnenkringlopen: als je accommodatie water onttrekt, meet dan het verbruik en investeer een gelijkwaardige hoeveelheid terug in nabijgelegen gemeenschappen. Financier pompen en training, zodat onttrekking lokale veerkracht en banen oplevert.
Personaliseer verblijven en deel de impact
Gebruik het tempo van de safari om blijvende, persoonlijke momenten te creëren: regel kleine verrassingen, neem personeel mee op game drives en wees transparant over het natuurbehoudswerk. Gasten waarderen persoonlijke ervaringen die verbonden zijn met echte lokale impact.
Ik denk dat je een verschuiving in je mentaliteit moet hebben, want uiteindelijk moeten de daden het laten zien.
Lees het volledige transcript in de taal van het gesprek
Lees het artikel over deze aflevering →
















